Klassik ədəbiyyatda zəlil kimi, bədbəxtcəsinə, yazıq-yazıq mənalarında işlənmişdir. □ Mənsur bu mərhəmətdən bir növ taqətə gəlib göz yaşı tökərək, bir sövti-zəlilanə ilə ahü naləyə başladı. (C.Cabbarlı).